I znowuż wróciłam.
Komentarze wyłączone, wszystkie linki wyłączone,
wszystko wyłączone.
To jest tylko moje, i będę pisała tylko dla mojej chorej satysfakcji i/lub przez potrzebę wyładowania się.
Pamiętniki są zbyt czasochłonne.

Let the record show!

Znowu czuję się jak skopany pies.
Czy to dziwne, że wracam do blogowania właśnie wtedy, gdy każdy, do kogo zwrócę się o pomoc, ma mnie gdzieś?
Słodka samotność.

Ta droga nie prowadzi do happy endu.